Home
Dagfragment uit Het Concilie van Zeven (2010)

Haar nieuwsgierigheid won het tenslotte van haar gevoel voor veiligheid. Na een paar minuten kwam ze uit de hoek en keek in de dichtstbijzijnde container. Ze kon een gil van schrik bijna niet onderdrukken en deinsde achteruit. Hijgend en met bonkend hart stond ze aan de grond genageld. Ze beefde over haar hele lichaam toen haar hersens weigerden te accepteren wat haar ogen zojuist hadden gezien.
Lauren vermande zich en schuifelde terug naar de container en keek opnieuw in de wijd opengesperde niets ziende ogen van een jonge man die geheel was ondergedompeld in een heldere vloeistof. Zijn mond was volledig dichtgetaped, maar aan de zijkant liep een slang naar een gecompliceerde machine die boven zijn hoofd in de container was aangebracht. De neus was met een kleine rode klem dichtgeknepen. De man was ongeveer dertig jaar oud en geheel naakt. Op zijn lichaam was een enorm vers litteken zichtbaar.
Lauren zag dat de borstkas van de man regelmatig op en neer ging zodat ze tot haar afschuw constateerde dat hij leefde. Ze staarde naar de levenloze ogen en opnieuw ging een huivering door haar lichaam.


Dagfragment uit de debuutroman: Zwarte Lust (2009)

Dit middag gingen ze naar een heuvelrug die een paar kilometer van de blokhut verwijderd was. Na een wandeling van een half uur bereikten ze de uitlopers van de rotsen en Douschka keek met zichtbaar ongenoegen naar boven, waar de top van de rots een kleine veertig meter boven hen net zichtbaar was.
Eva straalde. Vroeger had ze zich als een van de weinigen bezig gehouden met vrij klimmen, zonder ander gereedschap dan enkel haar handen en voeten. 'Gekkenwerk,' had haar vriendin meerdere keren gezegd toen Eva als een berggeit over obstakels 'vloog' en later triomfantelijk haar vriendin uitdaagde om hetzelfde te doen.
'Ik zie je boven wel,' was de korte opmerking van Douschka die zich vervolgens omdraaide en het pad opliep dat haar via een lange omweg naar de top van de heuvels zou voeren.
Eva glimlachte en wist dat haar vriendin bezorgd om haar was, niet begrijpend hoe een mens een dergelijke onmogelijkheid kon overwinnen, laat staan er nog lol in te hebben ook.
Eva trok haar speciale klimschoenen aan en gespte het zakje met magnesiumpoeder rondom haar middel. De eerste meters waren erg gemakkelijk en ze liep als het ware tegen de wand op. Na een meter of tien werd het serieuzer en zocht ze haar weg meter voor meter omhoog naar de top.
Ze genoot van de kracht in haar lichaam. Op sommige plaatsen helde de rotswand over, zodat ze geen houvast met haar voeten had. Eva was als een van de weinige vrouwen in staat om zich met één arm op te trekken. Regelmatig hing ze weer aan één arm om haar spieren te ontspannen. Geconcentreerd klom ze verder en na een minuut of twintig bereikte ze de top en genoot van het uitzicht. Haar vingers deden pijn, maar het was een prettige pijn, waarvan ze wist dat deze haar zou helpen haar lichaam weer in balans te brengen. Balans, daar ging alles om. Balans, zowel lichamelijk, geestelijk, maar vooral de combinatie van beiden.
Toen later Douschka eveneens de top had bereikt zag deze tot haar opluchting Eva zittend, genietend van de omgeving en vooral van zichzelf.