En nog steeds zagen de mensen het niet.
De eerste die kwamen waren de camera's,
geïnstalleerd om jou en mij te beschermen,
op plaatsen waar we niet zo bedreigd werden.
En toch zagen de mensen het niet.
En wat volgde waren verkeersbeperkingen
om de wegen rustig en schoon te houden.
De wiskunde klopte niet, noch de wetenschap.
Maar de mensen zagen het nog steeds niet.
En vervolgens kwamen de 15-minuten wijken
om ons leven makkelijker te maken. Maar het word ons afgenomen.
Voor sommigen leek het op beperkingen.
Maar de mensen zagen het nog steeds niet.
En toen kwam de digitale ID.
Zo handig, gemakkelijk en gratis.
Je leven in een chip op een mainframe.
En nog steeds zagen de mensen het niet.
De auto's die ze verkochten waren elektrisch,
allemaal verbonden met de overheids PC.
En ze schakelden het rijden op zondag uit.
En nog steeds zagen de mensen het niet.
En de banken verplaatsten hun geld naar het digitale.
En de regering verbood contant geld.
En de mogelijkheid om te vliegen word beperkt.
En nog steeds zagen de mensen het niet.
Ze koppelden je geld en profiel
aan de ID op de overheids PC.
En verbonden met sociale media.
En nog steeds zagen de mensen het niet.
En toen kwam er een nieuw medicijn, een nieuw virus.
Veilig en effectief en gratis.
Ze koppelden deze spuiten aan je profiel.
En verbonden die aan de overheid PC.
En toen de mensen werden opgesloten in hun steden,
bewaakt door hun digitale ID.
Niet in staat om hun geliefden te bezoeken.
Nu, eindelijk, kunnen de mensen zien.
Beperkt en gevolgd, zonder geld...
om verder te gaan, heb je een vergunning nodig.
Opgesloten in je digitale stad.
Oh. Waarom zagen de mensen het niet?
Deze stappen die ze ons verkochten als vooruitgang
leken nooit helemaal te zijn wat ze leken.
En als je de vragen niet stelt uit protest...
dan zullen je kinderen nooit vrij zijn.
