Gedreven door voortschrijdend inzicht en gesteund door de acceptatie dat een mens verandert in zijn leven, verblijf ik de laatste jaren gedurende de winter een aantal maanden in het zonnige Spanje, iets dat ik vroeger verafschuwde en mij voorgenomen had nooit te gaan doen.
Het leven is daar prettig, het lichaam geniet van de warmte, maar heeft toch weleens hulp van buiten nodig, omdanks mijn geloof in het zelfgenezend vermogen ervan.
Zo belandde ik in een Spaanse wachtkamer, wachtend op onze beurt voor een acapunctuur behandeling van mijn vrouw. Binnen gekomen kon het papier met de eenvoudige tekst: Mondkapje verplicht, niet over het hoofd worden gezien.
We gingen dus zonder mondkapje de wachtkamer in, geestelijk gesteund door een medewerkster die ook zo n luier niet over haar gezicht had gespannen. Toen gebeurde het echter.
Een ouder echtpaar kwam binnen, beiden volledig gemaskerd. De blik van afkeuring gleed over mij heen en ik keek met mijn vriendelijkste gezicht terug, maar dat had weinig effect. Een derde patient, gekleed in eenzelfde mondkapje voegde zich bij deze wachtende club. Gesteund door de nieuw aangekomende veranderde het gesprek van onderwerp.
Niet meer verplicht in het openbaar vervoer, maar wel bij apotheken en medische centra, klonk het uit de mond van de eerste gemaskerde man. Hij sprak tot zijn vrouw, maar zo luid dat hij er zeker van zou zijn dat het door mij werd gehoord. Daarna richtte hij zijn meest afkeurende blik op mij.
Ik had geen idee dat de verspreiding van Covid19 zich had beperkt tot de apotheken en medische centra, dat was dus nieuw voor mij.
Mijn vrouw en ik deden een zinloze poging te verklaren dat mondkapjes slecht voor de gezondheid zijn, je juist ziektekiemen verzamelt, zeker als je hetzelfde luiertje een maand lang gebruikt, je lichaam te weinig zuurstof krijgt omdat je constant uitademingslucht binnen krijgt met te veel aan CO2 en het bovendien niets helpt.
De vergelijking van een wetenschapper die zei dat de niet medisch geteste kapjes hetzelfde zijn als kippengaas dat muggen tracht tegen te houden.
Ja, maar het moet, het is verplicht, het is niet anders, klonk het gedempt vanachter de bevlekte lap voor de mond van de vrouw. Haar man was het met haar eens, zoals hij dat waarschijnlijk al veertig jaar lang was. Ook de andere man bemoeide zich ermee.
Ik vond het een zinloze discussie worden. Een naar mijn eigen idee zeer misplaatst gevoel van arrogantie overviel mij. Waarom denken mensen niet na? Zo zijn ze opgevoed, maar als je groot bent, dan beslis je dat toch zelf? Mijn vrouw denk ook na, omdat haar vader dat ook altijd deed en niet te beroerd was zijn vaak afwijkende mening te ventileren. Een krachtige persoonlijkheid. Ikzelf ben niet erg opgevoed en moest al heel jong zelf leren nadenken, want voorbeelden had ik niet.
Daar kwamen weer twee nieuwe patienten de wachtkamer binnen, net zo opgetuigd als de overigen. Ik voelde mij steeds meer een uitzondering, een heerlijk gevoel.
De nieuwe vrouw keek mij aan en sprak met verhoogde toon, die haar mondmasker niet kon wegfilteren: je telefoon moet uit, dat staat buiten op het papier . Ik keek gestoord op van mijn spel waar ik met de dagopdracht van vandaag bezig was. Ik vond de storing naar, want als ik die opdracht vandaag niet afmaakte, dan kreeg ik mijn 50 bonuspunten niet.
Mijn telefoon is uit, kijkt u maar, hij is uit mijn zak, zei ik met een geniepige glimlach, genietend van mijn eigen bijdehante opmerking. Met de grootste minachting keek ze demonstratief voor zich uit, steun zoekend bij haar man, die echter allang had gezien dat hij het lichamelijk tegen mij zou moeten afleggen.
Net toen ik dacht dat alle mogelijke narigheid wel gepasseerd was, kwam de volgende bezoeker binnen, natuurlijk ook gemaskerd. Hij keek mij aan, en greep de lege stoel naast mij en zette die zover mogelijk bij mij vandaan. Vergenoegd ging de man zitten en genoot zichtbaar van de steunende blikken van het gemaskerde clubje.
Op dat moment kwam mijn vrouw uit de spreekkamer, ook zonder mondkapje. Met een vriendelijk gezicht wenste ik iedereen een prettige dag.
Ik kreeg geen antwoord.
---------- | |
